8ο Σχολείο Νέων διασωστών της Ομάδας Διαχείρισης Κρίσεων

Το 8ο Σχολείο Νέων διασωστών της Ομάδας Διαχείρισης Κρίσεων ξεκίνησε με άτομα γεμάτα όρεξη και προσμονή για να εκπαιδευτούν επάνω στις βασικές δεξιότητες ενός εθελοντή διασώστη.  Η εκπαίδευση σε έναν εθελοντή διασώστη ισοδυναμεί  με το Α και το Ω.   Η εκπαίδευση λοιπόν αποτελεί το βασικότερο κομμάτι της ομάδος.  Τα μέλη της Ο.ΔΙ.Κ. εκπαιδεύονται συνεχώς σε ενότητες Ά βοηθειών,απεγκλωβισμού ατόμων από ερείπια, αντιμετώπισης πάσης φύσεως καταστροφών, δασοπυρόσβεση, τηλεπικοινωνίες, μεθόδους έρευνας και προσανατολισμού, ορεινή διάσωση, διάσωση σε υγρό στοιχείο από επαγγελματίες στους  αντίστοιχους χώρους αλλά και από κρατικούς φορείς.  Έτσι λοιπόν ο καλός διασώστης δεν είναι  αυτός που μπορεί να φτάσει πρώτος στο  θύμα, αλλά αυτός που θα φτάσει έγκαιρα  αλλά θα έχει τις γνώσεις ώστε να του παρέχει κάθε δυνατή και επιτρεπόμενη βοήθεια και να σταθεροποιήσει τη κατάσταση του μέχρι να γίνει η παράδοση του στο ΕΚΑΒ.

Η ΟΜΑΔΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΚΡΙΣΕΩΝ (Ο.ΔΙ.Κ.),  Ιδρύθηκε και λειτουργεί από το Μάιο του 2008 με την  υπ΄ αριθ. 14911/08  απόφαση του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Είναι ενταγμένη στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στη  Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας Ελλάδος με αριθ. μητρώου 69/08 καθώς επίσης και στο Υ.Δ.Α.Σ. του Υπουργείου  Εξωτερικών με αριθ. μητρώου 502. Συνδέεται με το OCHA (Office for the Coordination of Humanitarian Affairs) και  ενημερώνεται για τις παγκόσμιες καταστροφές από το GDACS (Global_Disaster_Alert_and_Coordination_System).

Εκδήλωση του κέντρου UNESCO με θέμα «Διατροφικές Διαταραχές και Γυναίκες»

Η πρόεδρος του Δ.Σ. του κέντρου UNESCO για τις Γυναίκες και τη Ειρήνη στα Βαλκάνια, κα. Αικατερίνη Τζιτζικώστα πραγματοποίησε ημέρα Τρίτη 22 Μαΐου 2012 και ώρα 19:30 στο ALDEBARAN του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης. εκδήλωση με θέμα «Διατροφικές Διαταραχές και Γυναίκες».
Κεντρική ομιλήτρια η κα. Ζέτα Δούκα, ηθοποιός και Πρόεδρος της Αστικής μη κερδοσκοπικήςεταιρίας «ΑΝΑΣΑ».
Επικοινωνία εκδήλωσης: A.I.D.A. Marketing & Business Development www.aida.com.g

ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ

Α) ΝΕΥΡΙΚΗ ΑΝΟΡΕΞΙΑ

Νευρική ανορεξία (anorexia nervosa) σημαίνει ελλιπής τροφή και ελλιπής λήψη θρεπτικών συστατικών. Ασθένεια με ψυχολογικό υπόβαθρο, που διαταράσσει όλες τις λειτουργίες του οργανισμού. Θνησιμότητα 20% εάν η απίσχναση φθάσει το 25% του αρχικού βάρους.

ΣΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΠΡΟΩΡΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

1)    Κακή διατροφή (αναψυκτικά, ανθυγιεινά σνακς).
2)    Κακή αποδοχή από το άτομο της εικόνας του σώματος. Άρνηση διατήρησης φυσιολογικού βάρους.
3)    Πρότυπα ελλιποβαρείς σωματότυποι μοντέλων, τραγουδιστριών.
4)    Αντιδραστικός ή υπερβολικά συναισθηματικός χαρακτήρας.
5)    Υπερβολική ενασχόληση με το βάρος και την εικόνα.
6)    Αντίδραση και κατάθλιψη από πρόσφατη απόρριψη.
7)    Αμηνόρροια τουλάχιστον για τρεις συνεχείς κύκλους.
8)    Έντονος φόβος για πρόσληψη βάρους και παχυσαρκία.
9)    Ξηροδερμία, κατεστραμμένα νύχια, τριχοφυΐα, οστεοπόρωση.
10)  Ζάλη λόγω υπογλυκαιμίας και ηλεκτρολυτικών διαταραχών.

Β) ΝΕΥΡΙΚΗ ΒΟΥΛΙΜΙΑ

Νευρική βουλιμία είναι η υπερβολικά άτακτη λήψη τροφής, που οδηγεί συχνά στην παχυσαρκία. Όπως η νευρική ανορεξία και η βουλιμία έχει ψυχολογικό υπόβαθρο.
ΣΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΠΡΟΩΡΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ
1)    Συνεχή τσιμπολογήματα ( επεισόδια πολυφαγίας).
2)    Σύνδρομο νυχτερινής υπερφαγίας (επιδρομή στο ψυγείο).
3)    Εκούσια πρόκληση εμετού.
4)    Συμπτώματα κατάθλιψης.
5)    Ελλιπές βάρος ή και παχυσαρκία.
6)    Κατάχρηση διουρητικών, καθαρτικών κτλ
7)    Αισθήματα ενοχής μετά από το φαγητό.
8)    Γαστρεντερικές ενοχλήσεις (κοιλιακά άλγη, άλγος στομάχου).
9)    Ανώμαλη έμμηνη ρύση.
10)Συνεχείς εφαρμογές νέας δίαιτας που η εφαρμογή της χαλάει σύντομα.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ
Η σωστή αντιμετώπιση γίνεται από μια επιστημονική ομάδα παρακολούθησης. Αποτελούμενη από γιατρό, ψυχολόγο ή παιδοψυχίατρο, ανάλογα της ηλικίας, διαιτολόγο- διατροφολόγο και συμμετοχή σε συλλόγους - ομάδες με προβλήματα διατροφής. Σε βαριές περιπτώσεις νευρικής ανορεξίας απαιτείται νοσοκομειακή περίθαλψη με σκευάσματα πρόσληψης από το στόμα και παρεντερικά (οροί).

Άννα Φαχαντίδου, Καθηγήτρια Υγιεινής & Διατροφής, ΑΠΘ
Μαρία Μήτσιου, Πτυχιούχος Ειδικής Φυσικής Αγωγής, MSc, Υπ. Διδάκτορας ΑΠΘ

Ευχαριστήρια Μετεκλογική Επιστολή

Αγαπητοί φίλοι,

    Δεν επιθυμούσα τις ταριχευμένες ανταλλαγές  που πραγματοποιήθηκαν στις εκλογές. Δεν μου άρεσαν οι κατεδαφιστικές απλουστεύσεις που παρουσιάστηκαν και υποβίβασαν την επικοινωνία σε διατύπωση πεπτικών ευεξιών. Έβλεπα να μαραίνεται το φιλότιμο των μελών της βάσης και ο παραγοντισμός της κορυφής να ακυρώνει την αίσθηση της ομάδας και την ίδια την πραγματικότητα, τελικά – από μια, περάσαμε σε πολλές εικονικές.

    Έβλεπα την αμηχανία μας να καταλάβουμε ένα παρελθόν  που δεν επαρκούσε για τις σύγχρονες ανάγκες και ένα παρόν που έπλεε στο χρόνο χωρίς ταυτότητα.

    Ο άνθρωπος είναι  μια ζητιανιά  επικοινωνίας. Αυτό δε σημαίνει πως παραιτούμαστε από την ελευθερία να ψέξουμε. Οι απαιτήσεις μας στη σχέση μας με την αλήθεια, πρέπει να είναι ασυρρίκνωτες και αμετάκλητες.

    Δύσκολο, όταν ζείς σε έναν κόσμο που ουσιαστικά διοικείται από παραχαράκτες της αλήθειας για προσωπικό όφελος που από άποψη προσφοράς περιορίζονται σε λαμπρές αναλύσεις του αυτονόητου να μην πικραθείς. Πικράθηκα.

    Στην Ελλάδα σουρουπώνει, η μέρα γέρνει αλλά εγώ πάντα μαγεύομαι με τα ίδια πράγματα και στολίζω, αν όχι τα όνειρα τουλάχιστον το λογισμό μου με χρώματα.

    Έκανα μαζί σας και χάρη σε σας ένα πολύ όμορφο ταξίδι.

Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου.

Μαρία Μήτσιου, MSc- PhD(c)

Πολιτευτής Νέας Δημοκρατίας- Α’ Θεσσαλονίκης

Θέλουμε ή όχι κέντρα λαθρομεταναστών στην εκλογική μας περιφέρεια;

Θέλουμε κέντρα λαθρομετανάστευσης;

Η ερώτηση απομονώνει ένα μόνο κομμάτι ενός τεράστιου προβλήματος.

Το προλαμβάνειν καλύτερον του θεραπεύειν έλεγαν οι παλιοί.

    Ναι , πιστεύω πως χρειάζονται κέντρα υποδοχής λαθρομεταναστών – όχι φυσικά στρατόπεδα μονίμων προσφύγων. Αλλά, όπως συχνά συμβαίνει, βάζουμε το κάρο πρίν από το άλογο και  το μέτρο μόνο του, έχει την αξία νάρθηκα σε ξύλινο πόδι.

    Πώς να στείλει κανείς αυτούς τους μετανάστες στη χώρα τους, όταν δε γνωρίζει ποια είναι αυτή αφού πάρα πολλές φορές οι δουλέμποροι που τους εχουν φέρει έχουν κρατήσει τις ταυτότητες και τα ταξιδιωτικά τους έγγραφα.

    Για να μη βρεθούμε μπρός στο πιθάρι των Δαναΐδων πώς να εμποδίσει κανείς νέους μετανάστες να έρθουν όταν οι Βιετναμέζοι που δουλεύουν για Ταϊλανδέζικες εταιρείες πληρώνονται 35 ευρώ το μήνα (και παρεμπίπτοντος , πώς να ανταγωνιστείς Κορέα και Ταυλάνδη όταν το κόστος κατασκευής ενός πουκάμισου πολυτελείας είναι από 3 εως 6 λεπτά του ευρώ;)

    Είναι αναμενόμενο πως κάποια στιγμή οι πεινασμένοι του Βιετνάμ, του Μπαγκλαντές, του Πακιστάν και των Ινδιών θα ψάξουν σε άλλες χώρες μια καλύτερη τύχη.

    Χρειάζεται διεθνής συνεργασία, πολιτική θέληση και ανελέητος πόλεμος στη μαφία που εμπορεύεται ανθρώπους. Ακόμα, πρέπει να βρεθεί το ποσοστό επί τοις εκατό των ξένων που μπορεί να «σηκώσει» μια ντόπια κοινωνία χωρίς να χάσει το βηματισμό της.

    Η μετανάστευση είναι μια σύγχρονη και αναπόφευκτη αρρώστια. Στη γη μας οι χώρες είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Είναι ευνόητο ότι οι πεινασμένοι θα μετακινηθούν προς τους χορτάτους. Οι των πυκνοκατοικημένων φτωχών χωρών προς Αυστραλία και Καναδά ή προς χώρες της Δύσης με μικρό πληθυσμό όπως η Ελλάδα.

   Από τη στιγμή που η εξουσία πέρασε από τους πολιτικούς στην αγορά παραμελήθηκε και το κοινωνικό σκέλος της παραγωγής και των ανταλλαγών.

    Δεν ισχύουν πια βασικοί νόμοι της οικονομίας: Η ανάπτυξη δεν δημιουργεί αναγκαστικά νέες θέσεις εργασίας. ‘Ήδη το 1991 στις Η.Π.Α. ο πληθωρισμός πέφτει κατά 2 μονάδες αλλά η ανεργία καλπάζει.

   Η ανατίμηση ενός νομίσματος δε μειώνει αναγκαστικά την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων. Στην Ιαπωνία το Γιέν ανατιμήθηκε κατά 100% και σε 8 χρόνια υπερδιπλασιάστηκε το εμπορικό πλεόνασμα (1985 – 1993).

    Ισχύει, δυστυχώς, μια θλιβερή αρχή του 19^ου αιώνα: Το μόνο αποτελεσματικό φάρμακο για τον πληθωρισμό είναι η ανεργία που, φτωχαίνοντας τις ευπρόσβλητες τάξεις μειώνει την κατανάλωση και ασκεί πίεση προς τα κάτω στις τιμές.

    Το πρόγραμμα ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (UNDP) κατάρτισε από το 1990 έναν δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης που συνυπολογίζει όχι μόνον το κατά κεφαλήν εισόδημα αλλά και τα προσδοκώμενα χρόνια ζωής του πληθυσμού, την μόρφωση και την βασική αγοραστική τους δύναμη (1^ος ο Καναδός τελευταίος ο Νίγηρας). Από δεκαετία σε δεκαετία σε όλο και περισσότερες  χώρες  χειροτερεύει ραγδαία η οικονομική κατάσταση.

    Την ίδια στιγμή οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι. Το 1966 οι ατομικές περιουσίες των 358 πλουσιότερων δισεκατομμυριούχων ξεπερνούσαν το άθροισμα των εθνικών εισοδημάτων χωρών, που φιλοξενούσαν το 45% του πληθυσμού της γης. Σήμερα το ποσοστό αυτό έφτασε το 55%.

    Μήπως πρέπει να βοηθήσουμε τις οικονομίες των φτωχών χωρών να ορθοποδήσουν ώστε να σταματήσει η ανεξέλεγκτη φυγή των κατοίκων της προς τη Δύση αλλά και να γίνουν καταναλωτές των προϊόντων μας;

    Τελικά το κοινωνικό κομμάτι δεν είναι ένα προαιρετικό υποπροϊόν του οικονομικού. Πρέπει να ανακαλύψουμε ένα νέο είδος ανάπτυξης αλλιώς η δυστυχία του κόσμου θα φέρει τέτοιες συσπάσεις που καμία χώρα δεν θα γλυτώσει.

    Ο Πρόεδρος της SONY μιλάει για ανάγκη δραματικής επανεξέτασης του τρόπου σκέψης κι εργασίας μας. Ας μη βρεθούμε σε μια παράσταση όπου, όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης, ο καυγάς ήταν στημένος αλλά οι νεκροί αληθινοί.

Μαρία Μήτσιου , MSc- PhD(c)

Υποψήφια Βουλευτής Νέας Δημοκρατίας- Α’ Θεσσαλονίκης

Κάποιος πρέπει να προωθήσει τα αυτονόητα, τα οποία στη σύγχρονη Ελληνική Κοινωνία ανήκουν στην κατηγορία των απωλεσθέντων εννοιών..

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Ένωσης Καταναλωτών Ελλάδας http://www.tsantiri.gr/ellada/erevna-sok-to-50-diskolevete-na-plirosi-logariasmous-ke-trofima.html, περίπου ένας στους δύο (δηλαδή ένα ποσοστό της τάξης του 45%) βρέθηκε στο σημείο να μη μπορεί να αγοράσει τρόφιμα ή να πληρώσει τους λογαριασμούς. Επίσης, ένας στους δύο (δηλαδή περίπου το 51%) αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να βρεθούν χωρίς δουλειά τους επόμενους δώδεκα μήνες. Το 80% των ερωτηθέντων πιστεύει μάλιστα ότι εάν βρεθεί εκτός του χώρου εργασίας του, δύσκολα θα ξαναβρεί δουλειά. Εσείς τι έχετε να πείτε σ’ αυτούς τους πολίτες – ψηφοφόρους, που όπως φαίνεται είναι η κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων η οποία θα καθορίσει το εκλογικό αποτέλεσμα, τόσο σε επίπεδο κομμάτων όσο και σε επίπεδο προσώπων;

Τα νούμερα των παραπάνω μετρήσεων επιβεβαιώνουν. Το πρώτο την οικονομική μας κατάντια, το δεύτερο την απαισιοδοξία και την αποδοχή μιας κακιάς μοίρας σαν τετελεσμένο γεγονός, το δε τρίτο το πεσμένο ηθικό και την εξοικείωση με τη δυστυχία. Ο Έλληνας ιδρυματοποιήθηκε στη μοιρολατρεία και προσπαθεί να κουρνιάσει σε όποια φωλιά έχει.
Ήταν περίπου η εικόνα της Ινδίας τη δεκαετία του ’60. Θα έπρεπε ο κόσμος να ξαναβρεί το βηματισμό του και για να γίνει αυτό χρειάζεται, μεταξύ άλλων, ταλαντούχοι και θαρραλέοι πολιτικοί – όχι τεχνοκράτες- να χαράξουν τα στάσιμα νερά της εθνικής αποχαύνωσης. Να μας κάνει να πιστέψουμ σε κάτι. Αυτό όμως προϋποθέτει να το πιστεύει και ο ίδιος με πάθος. Γιατί η είσοδος στη φάση απεγκλωβισμού μας φυσικά, δεν θα γίνει πάνω σε βελούδο ούτε θα έχει γεύση σοκολάτας. Να ρίξουν χρήμα στην αγορά και να μειώσουν τους εξοντωτικούς φόρους. Και το ταλέντο ακόμη και η ιδιοφυία δε χρειάζονται διπλώματα. Ούτε τα διπλώματα παράγουν ιδιοφυείς ανθρώπους.
Οι τεχνοκράτες συνήθως δε βλέπουν το αυτονόητο και συμμετέχουν εκόντες – άκοντες στην «οικονομία της αθώας απάτης όπως την όρισε ο Γκάλμπρεϊτζ. Μας λείπει τραγικά η απλότητα. Κάποιος πρέπει να προωθήσει τα αυτονόητα, τα οποία στη σύγχρονη Ελληνική Κοινωνία ανήκουν στην κατηγορία των απωλεσθέντων εννοιών. Αυτό σηματοδοτεί την εξουσιολαγνεία, αναξιοπιστία, διαπλοκή, διαφθορά, στασιμότητα.
Οι υπεύθυνοι διϋλίζουν τα κουνούπια και μετά κοιμούνται με κροταλίες.
Εμείς οι Νέοι θέλουμε να πιάσουμε τον ταύρο από τα κέρατα.

Μαρία Μήτσιου,
Υποψήφια Βουλευτής Νέας Δημοκρατίας- Α' Θεσσαλονίκης

ΘΕΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ…

Δεν πασχίζω να υπερεκτιμηθεί ο όρος «Νέοι» . Θα μπορούσε να σημαίνει και σπυράκια ακμής και ευθυνοφοβία και απειρία και άλλους με αρνητικό πρόσημο χαρακτηρισμούς. Οι νέοι όμως είναι εξ’ ορισμού αυθεντικοί. Και μου φαίνεται ότι αρκετοί πολιτικοί ,μας υποτιμούν και μας χρησιμοποιούν όποτε τους βολεύει. Η νεολαία είναι συχνά η σημαία τους και η βιτρίνα – οι δωρεάν φωνές αποδοκιμάζονται και η ελπίδα που εκπέμπει λόγω ηλικίας.

Γενικά σήμερα, ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων φαίνεται να υποφέρει από ένα είδος άμορφης, «μαλακιάς» νεύρωσης: όχι δυνατά γράμματα, όχι έντονα πάθη με χάσιμο των σημείων αναφοράς που πάει μαζί με μια άκρα μαλθακότητα των χαρακτήρων και των συμπεριφορών.

Σήμερα κανόνες και αξίες του χθές θρυμματίζονται. Τα πρότυπα «επιτυχίας»που προτείνονται από τα ΜΜΕ, λειτουργούν εξωτερικά, δεν μπορούν να εσωτερικευθούν, δεν μπορούν να φορτιστούν με κάποιο αξιολογικό περιεχόμενο – και δεν θα μπορούσα να απαντήσω – στο ερώτημα «τι πρέπει να κάνω».

Το μεγάλο μας  πρόβλημ είναι η εξάρθρωση της οικογένειας. Δεν μιλώ φυσικά για τις στατιστικές διαζυγίων, αλλά για το ότι η οικογένεια δεν είναι πια κανονιστικό κέντρο. Οι γονείς δεν ξέρουν πια τι πρέπει να επιτρέπουν και τι να απαγορεύουν. Ακόμη κι αν επιστρέψουμε σε μια γενιά «αυστηρών» γονιών, τίποτε δεν θα άλλαζε, τουλάχιστον  για τους πολλούς. Γιατί ακόμη κι έτσι, θα έπρεπε οι αυστηροί γονείς να πιστεύουν σε κάτι, θα ‘επρεπε ακόμη η λειτουργία της κοινωνίας να δίνει τη δυνατότητα στο μέσο πολίτη να πιστέψει σε αυτήν, χωρίς οι αντινομίες και οι αντιφάσεις να γίνονται υπερβολικά συχνές και εξόφθαλμες.

Θεωρητικά ο ρόλος της οικογένειας θα μπορούσε να αναπληρωθεί από το σχολείο. Αλλά και αυτό είναι σε κρίση. Όλοι μιλούν για την κρίση της παιδείας, των προγραμμάτων, του περιεχομένου, τις παιδαγωγικές σχέσεις κλπ. Η ουσιώδης όμως πλευρά της κρίσης είναι άλλη. Είναι ότι κανείς πια δεν επενδύει πραγματικά στο σχολείο και την παιδεία αυτά καθαυτά. Παλαιότερα το σχολείο ήταν για τους γονείς ένας σεβαστός τόπος, για τα παιδιά ένας σχεδόν πλήρης κόσμος και για τους δασκάλους λίγο – πολύ λειτούργημα.

Τώρα για τους δασκάλους και τους μαθητές είναι αγκαρία που υπομένεται για κάποιον σκοπό (τόπος παροντικού ή μελλοντικού μεροκάματου) ή απορρίπτεται σαν καταναγκασμός και για τους γονείς πηγή άγχους: το παιδί θα περάσει ή όχι στην κατεύθυνση που οδηγεί στο απολυτήριο τάδε κι επιτρέπει την είσοδο στη σχολή δείνα?

Καθώς η οικονομική αξία γίνεται η μόνη αξία, η σχολική «υπερκατανάλωση» και το άγχος των γονιών όλων των κοινωνικών κατηγοριών για τη σχολική επιτυχία του παιδιού, αναφέρονται μόνο στο χαρτί που θα αποκτήσουν  - ή όχι - τα παιδιά. Άγχος που διπλασιάζεται με την ανεργία για το παιδί πρέπει τώρα να πάρει το «καλό» χαρτί. Το σχολείο είναι ο τόπος που παίρνει κανείς αυτό το χαρτί – δεν είναι ο χώρος που κάνει το παιδί άνθρωπο.

Όλα αυτά είναι δεμένα με την κατάρευση των προοπτικών για το μέλλον. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’70, η κοινωνία διατηρούσε ακόμη παραστάσεις για το μέλλον, προθέσεις, σχέδια. Δεν έχει σημασία ότι για άλλους αφορούσαν στην επανάσταση και για άλλους στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Υπήρχαν εικόνες που έμοιαζαν πιστευτές. Οι οποίες άδειαζαν από μέσα επί δεκαετίες, αλλά οι άνθρωποι δεν το έβλεπαν. Και ξαφνικά η κοινωνία ανακάλυψε ότι δεν είχε καθόλου παραστάσεις για το μέλλον της και καθόλου προτάγματα, πράγμα πρωτοφανές. Η ελευθερία, λέει κάπου ο Καστοριάδης, γίνεται ανυπόφορη όταν δεν έχουμε να κάνουμε τίποτε με αυτήν. Μεταβάλλεται σε φιγούρα κενού. Φοβισμένος μπρος στο κενό, ο σύγχρονος άνθρωπος κάνει τη φυγή προς τα εμπρός υπερφορτίζοντας τις διασκεδάσεις του. Τώρα πια δεν έχει ούτε χρήματα γι’ αυτό και νιώθει ένοχος.

Κάποιοι στοχαστές που μοχθούν λένε πως πρέπει να περάσουμε από έναν πολιτισμό της ενοχής σε έναν πολιτισμό της υπευθυνότητας. Δεν είναι νοητός ένας πολιτισμός του άγχους και της υποχρεωτικής ενασχόλησης με τη δουλειά, όπως λίγο πολύ είναι ο σημερινός, γιατί πάνω του δεν μπορεί να χτιστεί μια κοινωνική θέσμιση συνεκτική και ικανή να λειτουργήσει. Χρειάζεται αυτονομία και εμπλοκή σε κάτι θετικό. Με δύο λόγια στην κοινωνία μας, πριν την άνοδο των απατεώνων (και τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που ακολούθησαν) υπήρχαν ήθη, κανόνες και κοινά αποδεκτές ελάχιστες προδιαγραφές. Σήμερα αυτό δε λειτουργεί κι έτσι μια ανεξέλεγκτη πια δημιουργία οδηγεί προς την Τυραννία και προκαλεί την κατάλυση των δημοσίων κοινωνικών συμπεριφορών, που προυποθέτει η από κοινού αναζήτηση της αλήθειας.

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι για την έμπρακτη παρουσία αυτής της αλήθειας μέσα στην κοινωνία. Αν δεν ορθοθούμε ενάντια στην απάτη που διαφημίζεται, γινόμαστε συνυπεύθυνοι στην ενδεχόμενη νίκη της. Η Δημοκρατία έχει ανάγη από την ύπαρξη ενός δημόσιου χώρου σκέψης, αντιπαράθεσης και αμοιβαίας κριτικής. Υπάρχουν μόνο όπου υπάρχει δημοκρατικό ήθος, υπευθυνότητα, αιδώς, παρρησία, δικαιοσύνη από αμοιβαίο έλεγχο και οξυμένη συνείδηση πώς ό, τι αφορά στα κοινά, αφορά στον καθένα μας προσωπικά. Αλλιώς, θα υπάρχουν μόνο ψευτοαλήθειες που θα διαχειρίζεται το κράτος και η εξουσία του φόβου. Φόβος μήπως χάσουμε, μήπως δεν κερδίσουμε παραπάνω, φόβος μήπως ο διπλανός μας δεν περνάει καλύτερα κλπ. Το μίσος για τον άλλον, ακόμη και  αν ελεύθερα εμείς οι ίδιοι αναγνωρίζουμε ,(και ίσως γι’ αυτό) ότι είναι πιο άξιος από εμάς.

Οι θεσμοί είναι απαραίτητοι. Δημιουργούνται και παύουν να ισχύουν μέσα σε μια διαρκή διαδικασία κατασκευής (ξεχνάμε συνήθως πως οι νόμοι της γλώσσας  π.χ είναι τελικά συμβάσεις που τις συμμερίζονται όλοι).

Οι νόμοι είναι δικό μας δημιούργημα και μπορούμε να τους αλλάξουμε. Όσο όμως δεν έχουν αλλαχθεί, έχουμε υποχρέωση να τους τηρούμε, γιατί αλλιώς η ανθρώπινη κοινότητα είναι αδύνατη.

Σωστή λοιπόν παιδεία, χωρίς Δημοκρατία και Πολιτισμό, δεν γίνεται, ούτε χωρίς δικαιοσύνη, ούτε χωρίς προοπτικές για το μέλλον.

Άρα ξεκινάμε από μια αναβάθμιση του διδακτικού προσωπικού, το οποίο όμως απαιτούμε να έχει επιστημονική ποιότητα, όραμα, αίσθηση ανθρωπιάς και δικαιοσύνης. Φροντίζουμε οι αμοιβές του να του επιτρέπουν αξιοπρεπή διαβίωση και το ελέγχουμε επίσης.

Συνεχίζουμε με αποτύπωση των αναγκών της αγοράς και της κοινωνίς και προσαρμόζουμε τα μαθήματα, τις σχολές και τον αριθμό των εισακτέων σε αυτές, Τόσο απλά.

Τα Υπουργεία Παιδείας και Πολιτισμού χρειάζονται άριστη στελέχωση από ανθρώπους που θα δουλεύουν. Βέβαια το «όποιος θέλει να ορίσει την τύχη του» είναι λίγο κρετινιστικό. Ο Γόυντι Άλεν απαντάει με τον τρόπο στην ταινία Matchpoint. Η τυχαιότητα παίζει κι αυτή τα ρόλο της.

Αλλά πρέπει να φέρουμε εις πέρας πρώτα τις διαπραγματεύσεις, πρώτα με τον εαυτό μας. Όχι «φταίνε μόνο οι άλλοι», «φταίει και η ατυχία μας» που οδηγούν κάτω το κεφάλι και στο πάτωμα το μυαλό. Όχι, γιατί η ζωή δεν είναι αφροδίσιο νόσημα ,αλλά ευχάριστη έκπληξη, δώρο Θεού. Ας απομονώσουμε τους παραχαράκτες της αλήθειας και τον ηθικό αστιγματισμό, την κακοποίηση της λογικής και τη συκοφαντία της αλληλεγγύης.

Ο Μόργκαν Φρίμαν είπε σε κάποθα ταινία μια φοβερή ατάκα στον Μπράντ Πίτ: « Δεν μπορώ να ζήσω σε έναν τόπο που καλλιεργεί την απάθεια σαν να ήταν αρετή»!

Μπορούμε εμείς οι Νέοι με όλους εσάς!

Μαρία Μήτσιου,

Καθηγήτρια Ειδικής Φ.Αγωγής MSc – Phd (c)
Υποψήφια Βουλευτής Νέας Δημοκρατίας – Α’ Θεσσαλονίκης

Εκπαιδευτικοί, γονείς, κηδεμόνες, παιδιών με αναπηρία,..

Εκπαιδευτικοί, γονείς, κηδεμόνες, παιδιών με αναπηρία,

     Δε χρειάζεστε μεγάλα λόγια και τα γνωστά - καταλαβαίνω απόλυτα πως νιώθετε-, γιατί απλούστατα μόνον κάποιος που έχει ο ίδιος παιδί με αναπηρία μπορεί να σας καταλάβει. Μπορούμε όμως να καταθέσουμε πως χρειάζεστε βοήθεια, πως πρέπει να σας δοθεί, γιατί σας οφείλεται και γιατί η κοινωνία των δικαιωμάτων των ανθρώπων δεν μπορεί να μείνει απαθής απέναντι στους πιο άτυχους από εμάς.

     Μαζί με άλλους σαν κι εμένα θα προσπαθήσω να σας βρω και πόρους από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τρόπους να ανακουφιστείτε, εάν βρεθώ στο Κοινοβούλιο. Δεσμεύομαι γι’ αυτό.

     Πρέπει, φυσικά, να ανοίξουν και άλλα Παιδαγωγικά κέντρα Ειδικής Αγωγής. Ένα (στο Βόλο) ίσον κανένα. Πρέπει να επιμορφωθούν οι Εκπαιδευτές, να παρακολουθήσουν και μαθήματα παιδικής ψυχολογίας, ψυχολογίας αναπήρων, καλής εξοικείωσης και διαχείρησης λεπτής και αδρής κινητικότητας, μάρκετινγκ κλπ.

Πρέπει, οι διάφοροι σύλλογοι να συννενοηθούν να διεκδικούν ενωμένοι τα «όχι πάντα» αυτονόητα για τους μη μυημένους, βοηθήματα για τα παιδιά.

Πρέπει και είναι ευχής έργον, όλοι οι εκπαιδευτικοί γονείς τέτοιων παιδιών να γίνουν εκπαιδευτικοί σε μέρη κοντινά στα κέντρα υποδοχής παιδιών με αναπηρία.

Πρέπει, τα παιδιά να μπορούν να φτιάχνουν αντικείμενα προς πώληση για να ενισχύσουν λίγο και μόνα τους την αυτονομία τους.

     Δεν μας χρειάζονται διακηρύξεις καλών προθέσεων, αλλά άνθρωποι που έχουν ιδέες και προσπαθούν να τις κάνουν πράξεις, τη στιγμή που οι περισσότεροι προσπαθούν να βρούν ιδέες για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους.

Δεν χρειαζόμαστε ταριχευμένες ανταλλαγές και σπαταλημένα συμπεράσματα.

     Βαρεθήκαμε να βλέπουμε πολιτικούς να παραβιάζουν ανοιχτές πόρτες, να σερβίρουν με σοβαροφάνεια ογκώδεις ανακρίβειες και ανεξακρίβωτες βεβαιότητες. Έτσι εμφανίζονται οι κατεδαφιστικές απλουστεύσεις που υπηρετούν την κάθε της στειρότητα της γραφειοκρατικής πυραμίδας, υποβιβάζοντας την επικοινωνία στη διατύπωση πεπτικών ευεξιών.

     Εμείς ξέρουμε πως η αλληλεγγύη και η αλληλοκάλυψη είναι η μόνη εγγύηση επιβίωσης και προαγωγής του συνόλου.
Χρειαζόμαστε μόνον πίστη, ομοψυχία, μαχητικότητα, δουλειά.

     Μαζί μπορούμε και θα δώσουμε την ψυχή μας σ’ αυτό!

Μαρία Μήτσιου,                                                                                                                   Καθηγήτρια Ειδικής Φ. Αγωγής, MSc- PhD(c)                                                                                                             Υπ. Βουλευτής Νέας Δημοκρατίας- Α’ Θεσσαλονίκης